اباالفضل ، آيه اي ست براي معني سوره ايثار که از حرمت اسمش ، درهاي آسمان گشوده خواهدشد.

عباس(ع) ، چراغ خانه اهل بيت(عليهم‌السلام) در شب هاي بي پناهي تاريخ است.

اي ماه بني هاشم! چه باشکوه در روز ميلادت ، فرشتگان بر قداست دست هايت بالافشاني و هلهله مي‌کنند!

عباس ، زلالي زمزم ، صفاي مروه، عطش اسماعيل و جهاد نفس در رمي‌جمرات است که بي عشق او کعبه دل ، حاجي ندارد.

يا باب الحوائج! امروز که آفتاب ميلاد تو ، آفتابگردان جان ها را به سمت تو مايل کرده است ، ما را درياب!

عباس(ع) ، زيباترين منظره بردباري است که مي توان از پنجره ايمان به آن نظر افکند.

عطش اباالفضل ، نماد زنده نگه داشتن تشنگي به ذات الهي است و اين عطش ، با اقتدا به عباس ممکن مي شود.

مبارک باد ميلادت ، اي آن که از ابتدا ، فراتِ چشم هايت در کنار دشت کربلاي پيشاني تو ، به تير عشق حسين نشسته بود!

عبّاس ، شمعي است که زندگي در شعله هاي آن ، روشني بخش هر دو جهان است.

اباالفضل(ع) ، اسوه پايمردي ، مفهوم هم دردي ، تقواي پنهاني و سلوکي عرفاني ست.

براي اباالفضل گونه شدن ، بايد از دريچه چشمان حسين(ع) ، جهان را نگريست.

مبارک باد ميلاد بزرگ علم دار کربلا ، نگين درخشان عاشورا ، آميزه لطافت و استقامت، عباس(ع)!

سلام بر عباس و سلام بر همه جانبازانی که با اقتدا به امام خود و بذل جانشان ، مفهوم رشادت و جانبازی را در عصر ما محقق ساختند ...